• Postoperatief astigmatisme.
  Een 'ei-vorm' van het donor weefsel oppervlak is een veel voorkomende complicatie na een perforerende hoornvliestransplantatie. Het blijkt in de praktijk vrijwel onmogelijk om het stukje donor hoornvlies zo in te hechten dat alle hechtingen een gelijke spanning en steek grootte hebben, op gelijke diepte zitten, etc. Vaak is het oppervlak van het donor hoornvlies onregelmatig, en veroorzaakt het 'irregulaire astigmatisme' een verminderde gezichtsscherpte. Immers, het irregulaire oppervlak geeft geen goed brekend vermogen van het oog. Het invallend licht wordt niet netjes geprojecteerd op het netvlies, waardoor de ontvanger 'wazig' ziet. Deze verminderde gezichtsscherpte kan doorgaans alleen met een contact lens, maar niet met een bril worden gecorrigeerd.

• Hechting gerelateerde complicaties.
  Het donor hoornvlies wordt vastgezet met kleine hechtingen, die pas kunnen worden verwijderd nadat voldoende wondgenezing is opgetreden, en dit vergt minimaal 1 jaar. Door verschillende oorzaken kunnen de hechtingen, door het lichaam gezien als 'lichaamsvreemde voorwerpen', gaan loszitten. En een loszittende hechting kan een cascade van problemen veroorzaken, van een persisterend slijmvliesdefect, een steriele ontsteking, een geinfecteerd zweertje, tot een infectie in het oog. Mede omdat de hechtingen zolang moeten blijven zitten, geven hechtingen frequent problemen na een perforerende hoornvliestransplantatie.

• Onvoldoende wondgenezing
  In het algemeen kan men stellen dat het weefsel in het gebied van een chirurgische wond nooit zo sterk wordt als het oorspronkelijke hoornvliesweefsel. Relatief vaak ziet men dan ook dat de wond van een hoornvliestransplantaat 'openscheurt' na een klein trauma. Bij een perforerende hoornvliestransplantatie, waarbij het hoornvlies over de gehele dikte is vervangen, ligt het oog dan open, waarbij het risico aanwezig is van een infectie van het gehele oog.

• Afstoting van het donorweefsel
  De binnenste cellaag van het hoornvlies houdt het hoornvlies helder. Na een perforerende hoornvliestransplantatie kan de binnenste cellaag door het afweersysteem van de ontvanger worden herkend als lichaamsvreemd, en kan een niet-omkeerbare afstoting optreden. Dit kan gebeuren kort na de operatie, maar ook tot tientallen jaren daarna.

Bij deze technieken wordt het gehele hoornvlies van de ontvanger verwijderd, behalve de uiterst binnnenste cellaag, m.a.w. de 'bodem' van het hoornvlies blijft intact. Hierdoor wordt de kans op complicaties in het oog tijdens de operatie sterk verminderd. Het donor weefsel wordt 'gedragen' door het ontvanger hoornvlies, wat in combinatie met een andere hechttechniek bijdraagt tot een vermindering van het astigmatisme (ei-vorm van het donor oppervlak). De gebruikte hechttechniek geeft minder problemen met de hechtingen na de operatie, en de hechtingen kunnen eerder worden verwijderd. Mocht onverhoopt de wond 'opengaan' na de operatie, dan blijft het oog gesloten, immers de 'bodem' van het ontvanger hoornvlies is intact gelaten. Om dezelfde reden kunnen ernstige vormen van afstoting niet optreden.

Samenvattend:
1. de operatietechniek is veiliger,
2. er bestaat een verminderde kans op korte en lange termijn complicaties,
3. de klinische resultaten zijn gemiddeld genomen beter zijn dan na een perforerende hoornvliestransplantatie (huidige standaard),
4. en de techniek vergt, gezien bovenstaande, minder nabehandeling en controles.

Voor de patienten behandeld met een diepe, anterieure lamellaire keratoplastiek (DALK), zonder bijkomende pathologie, waren de resultaten na 6 maanden:

en na 12 maanden:

Patiente Tamara Schiedon voor de operatie (links) en na de operatie (rechts).